دوشنبه, ۲۵ شهریور ۱۳۹۸ ۱۳:۴۵ ۶۸
چچ

سوخت رسانی به ماهواره در مدار

کی از ویژگی های بارز ماهواره ها آن است که برای حرکت در مدار و ماندن در آن جهت ارائه خدمات به دنیای مدرن ، نیازمند سوخت می باشند . در صورت اتمام سوخت، ماهواره ها تبدیل به زباله های فضایی می شوند که در واقع تهدیدی برای فضا محسوب شده و نیازمند آن اند که سریعا با ماهواره های دیگر جایگزین شوند. طبق اطلاعات رسیده از مجله Smithsonian ، بخش پروژه های خدمات ماهواره ای در ناسا مشغول انجام پروژه نوینی با عنوان "سوخت رسانی مجدد به ماهواره های با عمر زیاد" می باشد که هدف از آن، افزایش طول عمر ماهواره ، صرفه جویی در هزینه و کمک به کاهش زباله های فضایی خواهد بود.

هدف اولیه از تعریف این پروژه کمک به افزایش طول عمر ماهواره لندست 7 بوده است. این ماهواره در طی 18 سال گذشته با ماموریت مشاهده زمین به ارائه سرویس پرداخته و به اواخر عمر خود نزدیک می شود. ناسا در نظر دارد که تا سال 2020 محموله فضایی با عنوانRestore-L را به فضا پرتاب کند که ماموریت آن سوخت رسانی به ماهواره لندست 7 و درنتیجه افزایش طول عمر آن به اندازه چند سال و حتی چند دهه خواهد بود.

بزرگترین مشکل در اجرای این پروژه آنست که طراحی ماهواره لندست 7 امکان سوخت گیری آن در مدار را غیرممکن می سازد بنابراین برای رفع این چالش ، ناسا Restore-L را مجهز به بازوهای رباتیک خواهد کرد که قابلیت دسترسی به دریچه سوخت لندست 7 را داشته باشند . بازوهای رباتیک، مخزن سوخت ماهواره را باز وخروجی جدیدی برای سوخت گیری در آن باقی می گذارند. همچنین Restore-L مجهز به تکنولوژی مسیر یابی پیچیده ای خواهد بود که آن را قادر خواهند ساخت بصورت خودکار محموله مورد نظر جهت سوخت رسانی را شناسایی نماید.

با پیشرفت این تکنولوژی ، ماهواره های آینده با قابلیت سوخت گیری مجدد و حتی قابلیت تعمیر در مدار طراحی خواهند شد و در نتیجه قادرخواهند بود تا سالها به ادامه ارائه سرویس در مدار بپردازند.لازم به ذکر است این پروژه، کمک شایانی به صرفه جویی درهزینه های تهیه ماهواره مخابراتی خواهد نمود.

ناسا در نظر دارد از بازوهای رباتیک طراحی شده در این پروژه جهت تعمیر ماهواره در مدار، جمع آوری زباله های فضایی و... استفاده نماید.